“วันเวลาที่มีค่า”

การเดินทางของกาลเวลา ณ เตรียมอุดมศึกษา...

เวลาสามปีของแต่ละคนยาวนานและมีค่าแค่ไหน ฉันก็ไม่อาจรู้ได้ แต่เวลาสามปีสำหรับฉัน มันเริ่มต้นขึ้นอย่างช้าๆ วันแรกที่ฉันก้าวเข้ามาเรียนที่นี่ยังจำได้ถึงความรู้สึกตื่นเต้น ครั้งแรกที่ร้องเพลงปิ่นหทัยยังจำได้ว่าฉันร้องเพลงผิดท่อน ยังจำพี่ๆ ที่มาคอยต้อนรับคอยพูดคุยอย่างเป็นกันเอง เพื่อนๆ ที่คุยกันสนั่นห้องอย่างสนิทสนมเหมือนเราเคยรู้จักกันมาแล้วสักสิบปี ห้องที่เรียน ที่นั่ง ครูอาจารย์ที่ให้การบ้านกองโตกับบทเรียนที่ยากกว่าตอนมัธยมต้นมาก ฉันยังคงจำได้ดี

แล้วเวลาก็เริ่มเดินเร็วขึ้น เร็วขึ้น โดยที่ฉันไม่ทันรู้ตัว เผลอแวบเดียวก็เข้าสู่ปีที่สอง ปีที่เพื่อนต้องห่าง แต่เราก็ได้เพื่อนใหม่เข้ามาทำความรู้จักกัน ได้สนิทกัน เป็นปีแห่งความสุขอีกปีหนึ่ง ที่มีเพื่อนเพิ่มขึ้นมามากมาย แล้วความสุขที่รายรอบก็ผ่านเราไปด้วยความรวดเร็วอีกครั้ง

ไม่ทันไรเวลาของฉันก็เดินทางมาถึงปีสุดท้ายแล้ว ณ ที่แห่งนี้ โรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา เวลาในปีนี้เดินเร็วอย่างไม่น่าเชื่อ ฉันเดินทางผ่านความสุข รอยยิ้มและมิตรภาพ ได้มองสิ่งเหล่านี้ ได้เห็นภาพที่ไม่ค่อยคมชัดนัก แต่ฉันก็ยังเห็นมัน และยังคงจะจำมันไว้ตลอดไป



วัน เดือนปีที่ผ่านมา...            ล้วนมีค่าทุกคราที่นึกถึง
เว  ลาทั้งสามปียังตราตรึง         คิดคำนึงยังหวนหายังอาวรณ์
ลา แล้วจำใจจำจากจำลา          สถานศึกษาและครูบาเคยสั่งสอน
ที่  ที่เคยเรียนเล่นเคยกินนอน     ที่อาทรอาวรณ์รักจักอาลัย
มี  โอกาสจะกลับมาทดแทนคุณ  ความอบอุ่นผูกพันรักไม่ไปไหน
ค่า ของเราชาวต.อ.ย่อมพอใจ    พระเกี้ยวน้อยยิ่งใหญ่ตลอดกาล